چشم دل بگشا

ابدیت..

chashme-del-bogsha — Wed, 09 Jan 2008 03:31:18 GMT

در راهی ..

در راه یک رویا و یک نور سفید که منگ آن شدی ..نوری که تنها چیزی است

که به تو اشتیاق سفر می بخشد وحصار اشک جاری می کند از دیده..

آن جا که تنها جایی است که می دانی وزش باد..باران وجنگل های در حال

اغمای تنها تلاش تو برای اثبات رشد را داردو تو در راه آنی..اکنون..می آیی

می رسی جایی که گرد و غبار باران شوینده ی وجود توست بارانی که دوستش

داری زیرا احساس بودن این جسم خاکی را به روح تو پیوند می دهد .

حس داری..نفس می کشی..حالا اینجا به صدای نظم نفست گوش می سپری

و همه جا سکوت است و فقط روح توست که احساس می کند .

اینجا اوج توست..اوج تو

جسم خاکی رفته..کاش برای همیشه.جهان واقعی اول باری است که در

مقابل توست و آهنگ دلنشین ملودی روح تو..

تمام خواسته ها و ناخواسته ها..واژه ها..در یک کلمه اند:خدا

و تو آرزویی در قلبت جز نور نمی یابی هیچ نقطه ای در ذهن از این فراتر

نیست ..هیچ آینده و گذشته و اکنونی نیست

و همه چیز اینجاست..اینجا..اینجا

همین امروزه آخرین روزه من

shivana — Fri, 19 Oct 2007 07:47:18 GMT

امروز..توي اين هوايي که قشنگه ..لحظه هاش قشنگه پر شرمندگيم

اومدم بخوام از روح بزرگ مادرم که منو ببخشه به خاطر همه ي لجبازيام همه ي تجربه

هايي که مي خواستم زخمش روي دله خودم بشينه به جاي نگاه کردن زخماي تنش

به خاطر جسارتي که ندارم ..به خاطر منم ها و تجربه هاي جديد

توي دلش يه عظمته ديشب داشت نماز شب مي خوند توي خوابو بيداري حواسم بهش نبود

اما مي گفت بيا ببوسمت که چقدر دلم برات تنگ شده

چرا ياد بچه هاي توي شير خوارگاه...يه غمي هست يه غمه بزرگ ..امروز توي اين

هواي قشنگ مي دونم که غصه و جيغ و دادشون به خاطر يه اسباب بازي نيست

به خاطر غذا نيست به خاطر بي اعتماديه..به خاطر ترسه مي دونم منتظر يه تلنگرن براي

گريه ديشب خوابشو ديدم فاطمه رو که با اون چشماي قشنگش کنار ديوار مدام با نگاه

نگرانش دنبال چيزي مي گشت

خدا داره کمکم مي کنه بعد اين همه دوري از آدما ..بعد اين همه دنبال خودم بودن..دارم خدا رو اينجا..همين جا پيدا مي کنم

يه نيتي کردم...نه به خاطر کنکور..هر چيم بشه فقط امسال تموم مي شه..مي دونم خوب تموم مي شه

توي اين هوا ..امروز... به خاطر يه کاج سبز يا يه.....بودنم دست خودم نيست ....دست خودم نيست...شکستنم هم

و روزی فرا می رسد که می باید رفت

shivana — Sat, 08 Sep 2007 03:11:18 GMT

ماه رمضون نزدیکه..نزدیکه

نه برای عبور ثانیه ها شتاب جایز نیست که هر لحظه سجده ای برخاک است

حس می کنم چه فرق داره

می خوام قورت بدم همه ی انرژی و بودنی که تو این ماهه

می خوام ذره ذره جدابشم وبرسم به آغاز

به خدا واسه روحه بزرگه همه انرژی هست

بیاین کوچیک بشیم کوچیک و زلال که تو دله یه حباب جا بگیریم

شاید خیس و آلوده نشیم

خزونه...وقته رفتن..

واسه ما دنیایی ها آرزویی گر نیست تلاشی که هست و دلگرمی که اون بالایی ها

حسرت یه ثانیه بودنو جای ما تلاش کردنو می خورن چه لذتی داره

دلگرمی می گه باید رفت

واسه یه خواسته..دانشگاه!!

بودنتان را سپاس

راه رفتن

shivana — Sun, 02 Sep 2007 03:31:18 GMT

بس که سبک می گذرم چون نسیم نیست به گیتی اثر پای من

تا حالا به راه رفتن اهل سلوک دقت کردین ...با سر پنجه

داره جدا می شه پاهاشون انگار جاذبه ی خدا می چربه به جاذبه ی زمین

و زمین تسلیم وار می دمه به عمق وجودشون که برن بالا ...برن..

بانوک پنجه راه می رن اهل سلوک

فکر کنم این روح بی قرار دیگه اونقدر شوق دیدار می لرزونش

که حتی جسم زمین گیرو هم با خودش همراه کرده

می رن بالا اونقدر پافشاری می کنن رو این تا که دوباره بچسبند به این پازل

برگردن روح های تکه تکه شده ای که هر کدوم یه جان و بشن پازلی به نام خدا

چرا حالا بعضی از این تیکه ها بالاترن و زودتر می رسن

فکر کنم چون شبیه می شن کم کم شبیه می شن به اون اصل

ولی پازلای دیگه می رن پایین ..سقوط وانگار برعکس فکر می کنن عجب

تیکه ای هستن.

دقت کنین

اهل سلوک با سر پنجه می رن از نردبون مولکول های هوا بالا

کاش..

rohi — Fri, 24 Aug 2007 18:13:18 GMT

کاش دستم می رسید

تا بلندی های ماه

تا بگیرم ریسمان از جنس نور

تا پر پرواز من باشدبسا

گاه گاهی از زمینی ها به دور

کاش بودم کودکی

می پریدم از درخت

با طناب اطلسی

بی خبر از سایه ها

تهمت همسایه ها...

راز

noor — Sun, 12 Aug 2007 10:19:18 GMT

باز يه جمعه ي ديگه اومدو ما هنوز منتظريم از بچگي هميشه بعدازظهراي جمعه دلم مي گرفتو دليلشو نمي دونستم اما حالا ديگه مي دنم دليله اون همه دلتنگي چي بود!انتظار واسه يه آشناي غريبه انتظار واسه يه معشوق يگانه كسي كه رسالتش آشتي دادن ما با عشقه,وقتي اون بياد همه جا نور ميشه و عشق يعني دقيقا مثل اول افرينش.شايد شما هم تا به حال به اين فكر كرده باشيد كه حضور امام زمان در بين ما در عين ديده نشدنشون بايد يه روزي از طريق علم قابل توجيه بشه شايدم جزو اون دسته آدمايي هستيد كه وقتي به اين جور سوالات مي رسيد فقط مي گيد خوب قدرت خداس ديگه...خدا اينجوري خواسته..اما من امروز مي خوام درباره ي قضيه اي حرف بزنم كه مي دونم يا دربارش نشنيديد يا بش اعتقاد نداريد.

امسال عيد رفته بوديم قشم تو راه برگشت يه جايي نزديك درگهان كنار يه بندر چند ساعتي استراحت كرديم وقتي يه گشتي اون طرفا زديم متوجه شديم تا جنگل حرا با قايق فقط نيم ساعت فاصلس.اتفاقا همون روز من مشغول خوندن كتاب پيشگويي اسماني بودم كه اين كتاب درباره ي رفتن به فركانس ها يا سطوح انرژي مختلف نوشته شده بود, قبلا شنيده بودم كه ارواح پاكي كه براي بالا بردن سطح آگاهي بشر با مديوم ها ارتباط برقرار كردن جهان خلقتو به يه پياز تشبيه كردن يعني جهان هاي مختلف مثل لايه هاي يه پياز كنار هم قرار گرفتن واسه قرار گرفتن تو هر كدوم از اين جهان ها به فركانس يا سطح انرژي خاصي نياز داريم و همه ي ما آدما اگه بخوايم مي تونيم سطح انرژيمونو بالا ببريم و فركانسمونو عوض كنيم.

خلاصه اون روز باقايق رفتيم تا جنگلاي حرا رو ببينيم.وقتي رسيديم راهنمايي كه همرامون بود شروع كرد به گفتن تاريخچه ي جزيره بعد از اين كه حرفاش تموم شد به يه شي سفيد گنبدي شكل اشاره كردو گفت اين مقبره ي شيخ اندر آبي جريان از اين قرار بود كه چند سال پيش يه پيرمرد هميشه واسه عبادت به اين جزيره ميومده و مدتها اينجا مي مونده تا اين كه بعد از يه مدت نا پديد شده هيچ كس نتونسته هيچ اثري ازش پيدا كنه,از اون زمان به بعد مردم اين مقبررو به ياد اون عارف درست كردن وهر كس حاجتي داره مياد اينجاو دعا مي كنه.

من اعتقاد دارم اون مرد بزرگ تا حدي سطح انرژيشو بالا برده كه تونسته به يه فركانس ديگه بره, حالا حتما

فهميديد منظور من از حرف زدن درباره ي امام زمان چي بود.به نظر من دليل علمي حضور امام زمان در بين ما در عين ديده نشدنشون دقيقا همينه!ايشون تو اين جهان مادي ما هستن ولي نه تو فركانس ما !!! تا حالا به اين فكر كرديد كه چه جوري بعضيا با امام زمان ارتباط بر قرار مي كنن!!!و چرا ما تا به حال نتونستيم!

پ ن: اين متن با كلي تلخيص نوشته شده واسه همينه كه بعضي جاها يهو از يه جا پريده جاي ديگه, آخه مينا جون گفت اگه متن طولاني باشه دوستان حوصلشون سر ميره در ضمن اين عكسا رو از همون جزيره گرفتم

اقبال مسکوت

atar — Sat, 28 Jul 2007 09:18:18 GMT

سوار بر بال بادیم,و از شاخه ی عمر زمان یک به یک گلبرگ های گذران عمر را می چینیم, بر آسمان پر

هیاهوی نیستی ها و هستی های زمان قدم می گذاریم و دریچه ی سنگ قلب را به بهانه ی یاد آوری گل پر مهر

با بونه بر حقیقت لحظات می گشاییم.

چه بسا که دنیا جایگاه قدم نهادن نهال های نورس ما, رشد وبالندگی ,پختگی عمر وسرانجام از ریشه بر کندن

هر آنچه هست و نیست برای ورود به شناخته های ناشناخته است.اما تلاش را سرلوحه ی امروز رویا ها و

فردای حقیقت ها قرار می دهیم و بر حباب خود شکن عمر سرپوش عشق می گذاریم دست بر آبی ترین آبی می

بریم و ستاره ی اقبال می چینیم.

غافل از این که اقبال ,بودن خود ماست.زیرا که سروش زندگی تنها بستن چشم ها ,گشودن قلبی نا امید به سوی امیدواری و لبخندی همچون عقاقی های جوان است.

فراموش نخواهیم کرد که ما زندگی را می سازیم نه زندگی ما را...

نیایش

shivana — Fri, 20 Jul 2007 18:40:18 GMT

امشب بی خوابم....مثل دیشب ... مثل شب های گذشته

می آید صدایی که باز می دارد از خواب مرا...وباز می روم کنارپنجره

پرنده ها ,گل ها همه و همه در نیایش اند و این ملودی فرود و فراز می تند در وجودم و بی خوابم می کند شبی و هر شبی.

و یاد نماز,یاد نیایش خودم می افتم ..قلبم می پیچد سخت از این کوتاهی

در فکرم ...در فکر بودنی از جنس گل های نیایشگر در فکر یک زبان و نیاز جهانی به معبودی پاک ,درفکر

شب هایی که در خواب بودم.

در یادم است فرشته ی کوچک کنار پنچره که هنگام نیایش دست تکان می دهم برایم و لبخند می زند ... لبخند..

و امشب باز

بی خوابم و در صف نیایشگران

قالوا بلی

noor — Fri, 06 Jul 2007 15:02:13 GMT

آن هنگامی که پیمان گرفت پروردگار تو از بنی آدم از پشت اندر پشت او و از نسل اووآنها را شاهد گرفت بر خودشان که آیا من پروردگار شما نیستم؟گفتند آری ما شاهد هستیم مبادا که روز قیامت بگویید ما از این پیمان غافل بودیم

همیشه دونستن درباره ی عالم اظله یا اشباح یا همون عالم ذر واسم خیلی جالبو هیجان انگیز بوده,چند ماه پیش تو یه کتاب به نام پیشگویی آسمانی به نظریه ی عجیبی برخوردم تو این کتاب نویسنده با قاطعیت تمام بیان کرده بود که ما انسان ها خودمون سرنوشتمونو در عالم ذر انتخاب می کنیم و با اختیار خودمون اینی که هستیم میشیم به عبارت دیگه هر روحی قبل از اینکه وارد جهان مادی بشه زندگیشو مثل یه کتاب که به سرعت ورق زده میشه می بینه بعد ازش می پرسن مثلا می خوای فلانی باشی؟و اون با اختیار خودش خانواده و موقعیتی که قرار توش قرار بگیررو انتخاب می کنه که هر کسی بر اساس اون زندگی که انتخاب کرده یه طرح الهی داره یعنی هدفی واسه دنیا اومدن داره اما وقتی میاد زمین او نو فراموش می کنه واسه همینه که کلمه ی انسان از ریشه ی نَسَیَ به معنی فراموشکار برای ما انتخاب شده اما از اون جا که نمی شه هر نوشته ای رو به راحتی قبول کرد تصمیم گرفتم پیگیر این قضیه شم تا حقیقتو پیدا کنم که تا حالا متوجه شدم علمائی که در باره ی این موضوع نظردادن 2دستن دسته ی اول با نظر جیمز ردفیلد (نویسنده ی کتاب پیشگویی آسمانی)کاملاً موافقن حتی یکیشون می گفت می تونه با مدرک این قضیه رو ثابت کنه ودسته ی دوم کسا نین که اعتقاد دارن سرنوشت ما رو خدا انتخاب کرده واون خواسته که ما تو این خانواده به دنیا بیایم و ما در انتخاب زندگیمون هیچ دخالتی نداشتیم.گذشته از اینا تو یه کتاب دیگه خوندم که روح انسان واسه متعالی شدن باید مراحل ششگانه ی تکاملو طی کنه که مرحله ی اول همون عالم ذر هست و بهشتی یا جهنمی بودن آدما بستگی به اقرارها و امتحان هایی داره که در عالم ذروهمین دنیا دادن و از این میشه نتیجه گرفت تنها سوالی که ما در عالم ذر جواب دادیم اقرار به ربوبیت خدا نبوده چون جواب این سوال واسه تموم آدما یکسان بوده(قالوا بلی)پس سوالات دیگه ای هم در کار بوده که انسان با جواب دادن به اونا سرنوشتشو تعین کرده اگه واقعاً این جوری باشه بزرگترین و سنگین ترین مسئولیتی که الان رو دوشمونه اینه که طرح الهیمونو به یاد بیاریمو بش عمل کنیم,خدایا کمک کن که هممون طرح الهیمونو به یاد بیاریم .آمین!

رویدادها

shivana — Tue, 26 Jun 2007 03:01:18 GMT

همیشه واسه ما آدمهایی که به دیده هامون به زور اطمینان می کنیم احتیاجه که اتفاقی برای خودمون بیافته تا باورش کنیم و پیگیر چیزایی که به نظرمون عجیبه نمی شیم که ببینیم درست بوده یا نه فقط چون از نظر عقل ما در نگاه اول بی معنیه ولی رویدادها زندگی ما رو توی مسیری قرار می دن که چشممون باز بشه .

به این علت که متن اول ما خیلی ها رو نسبت به توانایی هاشون به شک انداخت اینو می نویسیم تا همه بدونن که می تونن.

امروز بعدازظهر نسترن به من کمک کرد تا بدونم که می تونم.

...وشرح وقایع امروز:

نسترن:امروز بعدازظهر من و مینا تصمیم گرفتیم که با هم بریم استخر تا روحیه مون عوض شه بعد از کلی معطلی تازه فهمیدیم ساعتو اشتباه اومدیمو حسابی خورد تو ذوقمون(رویداد شماره ی یک)

واسه دفع ضایعات سوسکی رفتیم خونه ی ما در عین حال که خط تلفن وصل بود هر چی سعی کردیم نتونستیم connectشیم(رویداد شماره ی دو)

به این دلیل که ثابت کنیم در برابر اتفاقات عجیب کم نمیاریم تصمیم گرفتیم بریم خونه ی مینا .

وقتی وارد حیاط شدیم اونقدر هوا خوب بود که دلمون نیومد بریم تو خونه(رویداد شماره ی سه)کنار باغچه نشستیم و به آسمون خیره شدیم .

مثل همیشه ذره ها رو می دیدم به مینا گفتم یعنی تو واقعا نمی بینی شون ولی مینا جواب نداد.

من: نمی دونم چه طوری دیدمشون ...واقعا نمی دونم ....یه لحظه احساس کردم جلوی چشمم پر از ذره های نوره.هر چی نسترن صدام میزد نمی تونستم جواب بدم مطمئنم تاحالا ندیده بودمشون.

منو نسترن هر دو ساکت بودیم من تو فکر لحظه هایی بودم که از دیدن این ذره ها محروم شده بودم و نسترن تو بحر چیز های جدیدی بود که داشت می دید که یه دفعه....

با جیغ نسترن از جا پریدم نسترن حرف نمی زد سرشو گذاشته بود رو پاهاش نمی دونم می خندید یا گریه می کرد(نسترن می گه داشتم تعجب می کردم )الانم که داریم اینا رو می نویسیم.

و حالا یک باره دیگه بهمون ثابت شد که همه می تونیم اگه بخوایم ریسمان نامرئی رویدادهای هم زمانو به هم وصل کنیم و بدونیم که هیچ چیز بی دلیل اتفاق نمی افته یا به عبارتی:

Every thing is planned

توی زندگی هر کس یه سوالی یه اتفاقی می شه دغدقه و کافیه این سوال و اتفاق پیش بیاد و ما به این رویدادها اهمیت بدیم و بدونیم که اومدن تا ما به جواب سوالمون برسیم .

می خوام بگم این رویداد برای من دیدن ذرات نوری بوده که آرزوشو داشتم ولی برای شما ....خیلی چیزا می تونه باشه.

نسترن و مینا